Zwyczajowo przyjęte jest obleganie kawiarni przez mężczyzn, spotykają się tu na kawę, harbatę, palenie sziszy i plotki. Całe pomieszczenie jest wypełnione, siedzą, rozmawiają na ścianie zawieszony jest telewizor, oglądają mecz.

Kobiety też mają swoje miejsce spotkań jest to miejska łażnia. Tam właśnie plotkują, tam się spotykają. Do kawiarni w jakiej się zatrzymaliśmy na kawę kobiety nie wchodzą, ale nie dlatego, że im nie wolno (względy religijne) tylko dlatego, że im to ujmuje, bo jest za tanio…

Turyści tu wzbudzają lekką konsternację i niezdrową sensację, ponieważ jest to najbardziej konserwatywne miasto Tunezji. Kairuan był pierwszym miastem, w którym na dobre zagościł islam. Meczetu nie możemy zwiedzać, wchodzimy jedynie na taras pobliskiego sklepu i stamtąd robimy zdjęcia meczetu. Widzimy tylko dziedziniec i dach Wielkiego Meczetu. Dach wspiera się na 414 filarach, pochodzących z rzymskich miast na terenie Afryki, a także Kartaginy. Jest już ciemno, na dole w sklepie wszyscy oddaja się szaleństu zakupów. Wracamy do Monastiru do hotelu.

Zatrzymujemy się tutaj na obiad.

Douz leży na skraju pustyni. Mieszkańcy żyją tu z uprawy daktyli, a wraz z nasileniem się ruchu turystycznego zaczęli rozwijać się również w tym kierunku.
Wysiadamy z autokaru, pierwsze kroki kierujemy do budynku, w którym cała wycieczka zostaje odziana w burnusy i chusty na głowę. Naszej wycieczce przypada kolor żółty. Odziani, zostajemy poprowadzeni na prezentację fachową „jak wsiadać na dromadera”. Nasze wielbłądy czekają z przewodnikami już w kolejce na spacer po Saharze. Każdy kolejno dosiada swojego. Powiązane sznurkami parami ruszają w karawanie, a za nami i przed nami nicość Sahary. Nasz przewodnik nazywa się Karim ma na głowie szczelnie obwiązaną chustę koloru błękitnego. Popędza dromadery ich językiem, czasem robi to głośniej gdy zaczynają skubać kępki trawy wystające z piasku. Po 40 minutach jesteśmy spowrotem, rozbieramy się, niektórzy kupują róże pustyni na miejscowych straganach, inni delektują się miękkością piasku.

DROMADER – wielbłąd jednogarbny, występuje we wszystkich krajach północnej Afryki, różni się nieco lżejszymi rozmiarami od dwugarbnego. Podczas wędrówki może w ciągu wielu dni wytrzymać upał i brak wody, poci się dopiero przy bardzo dużych temperaturach ciała. Tłuszcz nagromadzony w garbie działa jak parasol słoneczny. Stopy rozczapierzają się przy chodzeniu, aby nie zapadał się w piasku. Ważą od 400-600 kg. Ciąża u  wielbłądzicy trwa 12 miesięcy, mają tylko jedno młode. Żyją około 50 lat.

Nocleg w miejscowości Kibili, jest to malownicza oaza berberyjska słynąca niegdyś z handlu niewolnikami.